غریبه

منو نیمکت و همنشینی با غریبه

غریبه امروز و دوست دختر دیروز

و گله تو از شوهر دیروز و امروز

و بغض بی اختیار من میان نیمکت

و لبخند مضحک من به واژه هنوز دوستت دارم

و پایان حرف تو و سکوت و مرا ببخش

و پشیمانی من از آمدن

از این دل که نمیداند چیست مرهم

و سخن من از کابوس چند سال پیش

میان دو مرد

همراه با لبخند

پشت سرت گنبدی زرد

روی سرت چادری نیمه سیاه و سفید

نگاه کردی به گنبد

دو نیم شد

بعد رفتن دو مرد

سه شب تکرار شد

این خواب بد

بعد سه شب آمد

خبر رفتنت

۹۶/۰۶/۱۲

فریدون حیدریان