نبودت

جون کندم و رفتم بغض خوردم و رفتم مثل سایه آمدم و مثل غریبه رفتم از ابتدا اضافی بودم من با گریه حماقت رفتم دیگر دلم همسفر نمیخواد من بدون روحم رفتم آسمان آبی ساختم و مه غم دیدم و رفتم یه خطا را دو بار دیدم قابل بخشش نبود و رفتم به پشت سر نگاه نکردم و با هر چه غم که بود رفتم تمام راه را خیره ماندم به پاهای گناه کارم حیف قدم های بی منتم که برای هیچ و پوچ برداشتم دیگر خیال برگشت ندارم من رفتم و فراموش نکردم ۹۶/۰۵/۱۷ فریدون حیدریان ...

مغز ها پوچ***دهان ها باز***اعمال دینی***کردار یزیدی***آری اینجا همه چیز عجیب است***حتی آسمان هم رقیب است***خروس در بند و روی دار است***خرافه گو و قصه گو بسیار است***بین دین و پول یه رابطه مستقیم است***مقصد ما با این جماعت رو به هیچ است***مهم حجاب و عزا است***رفع بیکاری و رشد مهم نیست***علف های هرز را باید برید***تا به میوه های نور رسید***ستم اینان از عمر نوح گذشت***خاک بر سر ما که سکوتمان نشکست***بازم به گونه ام اشگ نشست***دود بزمشان بد جور به چشم ام نشست...

در دلم جای تو نیست***در شبم فکر تو نیست***برو همان جا که بودی عزیز***که در چشمم نگاهی برای تو نیست***یادت هست***غرورات مرا بار ها عقب کشید***آن ستمکار زبانت به دروغ چرخید***و دست نا مهربانت در دست غریبه پیچید***گفتی تمام شد عشق***آنچه که بود دیگر نیست***پس از خواب های من برو***از نوشته های من برو***از درد و غم امروزت هیچ مگو***از خاطره های شیرین دور***از رویاهای فردایت هیچ مگو***که جواب امروز من***حرف دیروز تو است***تمام شد عشق***آنچه که بود دیگر نیست...